banaolanlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
banaolanlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Aralık 2011 Pazar

Python İstanbul Buluşması

Bir önceki yazımda Facebook'a sövüp saymış, hesabımı kapattığımı bir zafer konuşması edasıyla anlatmıştım. Ancak final haftası sebebiyle hesabımı tekrar açmak zorunda kaldım; zira okuldaki elemanlarla başka bir şekilde iletişim kurmam imkansız. "Bari hesabımı açtım gelen saçma sapan davetler kimden geliyorsa engelleyeyim de kurtulayım" derken hiç bakmadığım etkinlikler sayfasına baktım. Bir de ne göreyim? kırk yılın başı mantıklı bir etkinlik daveti gelmiş...

davet

Bu pyist buluşmalarını daha önce bir kaç kez duymuş, gitmek istemiştim ancak nasip olmamıştı. Bu gün sonunda buluşmalarından birine katılmayı başardım. Yaklaşık 3-4 saat boyunca oldukça keyifli bir sohbet oldu. Mengü bize güzel bir TurboGears sunumu yaptı. Özet geçmek gerekirse Pylons ile Django arasında kalan bir framework TurboGears. Sizi template sistemi seçmek, orm seçmek gibi özgürlüklere kavuştururken yönetim paneli vermek ya da veri modellerinden formlar üretmek gibi nimetlerden de mahrum bırakmıyor.

Her ne kadar sunum eksiksiz olsa da biz Django Cumhuriyeti'nin elamanları olarak "Neden TurboGears kullanayım ki?" sorusuna pek tatmin edici cevap alamadık diye düşünüyorum. Örneğin Django'da SqlAlchemy kullanmak oldukça zor, takla attıran bir işlem. Django sizi kendi orm'sini kullanmaya zorluyor. Bunu TurboGears'ta kullanmak ise oldukça kolay. Ancak soru şurada ki neden buna ihtiyaç duyayım? Şimdiye kadar Django'nun sorgu setlerinin işimi görmediği hiç olmadı. (Ancak yinede kişisel görüşüm olarak Django'nun generic foreign keyler'lere ulaşırken, sorgular biraz karmaşıklaştığı anda çekilmez olabildiğini söylemem gerek). Neyse sözü fazla uzatmadan Django'nun bana henüz "artık yeter ben senin ihtiyacını karşılayamıyorum başkasına git" demediğini söylemem gerek. Belki zamanla kalkıştığım işler karmaşıklaşır Django bana yetmemeye başlar orasını bilemiyorum. Sanırım biraz da zevk meselesi bu frameworkler arası geçişler yapmak :)

Bunun dışında "abi bu javascript sevilir mi yeaaa" türevinde çıkışlar yaparak gelecek cevapları tarttım. Ben nefret ediyorsam herkes etmeli değil mi? Sanırım herkes onun antik bir dil olduğu konusunda hemfikir ancak bu başaçıkılmaz olduğu anlamına gelmiyor. Arkadaşların bu konuda okumamı önerdikleri kitap ise Douglas Crockfold'un Javascript: The Good Parts kitabı. Mümkün olan en yakın zamanda almayı planlıyorum. Artık e-book olarak ya da A4 kağıtlarda değil de gerçekten kütüphanemde dursa iyi olacak bu tip kaynakları. Ekrandan yazı okumaktan nefret ettiğimi söylemiş miydim?

Not: Bahsi geçen kitabı araştırırken Douglas denen abinin 2009'da Özgür Yazılım ve Açık Kaynak Günleri'ne geldiğini ve orada uzun bir konuşma yaptığını öğrendim. İzlemek için buraya tıklayabilirsiniz

Aslına bakarsanız buluşma her ne kadar güzel geçti ise de koskoca İstanbul'dan sadece 8 kişinin bir araya gelebilmesi garip geldi bana. Geliştirici tayfasının yani işi devamlı bir şeyler öğrenmek olan insanların bir arada olmaya çok daha fazla ihtiyacı var. Bilgi paylaştıkça çoğalır geyiği tam bu noktada çok işe yarayan bir klişe. Her ne kadar artık yeni iletişim yöntemleri ile bilgi paylaşılabiliyor, soru sorulabiliyor ya da laf atılabiliyor olsa da. Bir masanın etrafında oturup çay-bira içerken konuşmak, el kol hareketleri ve mimikleri kullanmak hala icat edilmiş en hızlı ve verimli iletişim çeşidi. Ayrıca güzel hatıra fotoğraflarına da sebep olabiliyor:

hararetli konuşmalar

Uzun uzun topluluk olmanın neden önemli olduğunu uzun uzun anlatmama gerek yok sanırım hemfikirizdir. Yazıyı burada ufak ufak noktalıyorum. Yine 4 paragraf yazıyı doğrultmak için 2 saatten fazla zaman harcadım :). Ancak Oğuz'un bana gösterdiği şu twit düşünülmeye değer.

Boston, zuckerberg'in Facebook'un temellerini attığı üniversiteyi bıraktığı şehir. Topluluğun bu kadar güçlü olması sebep mi? yoksa sonuç mu?

9 Kasım 2011 Çarşamba

Facebook hesabınızı kapatmak için üçyüzyetmişsekiz sebep

Bir zaman öldürgeci olarak FacebookÖğretmenlerin çocuklara not vermek için tuttuğu defterler vardı ben ilköğretime devam ederken. Bu defterde ad ve soyadının yanında bir de vesikalık fotoğraf olurdu ki öğretmen not verirken o çocuk sınıfta ne kadar aktif ne kadar uyumsuz hatırlayıp ona göre not verebilsin. İşte bu deftere Face Book deniyormuş Amerikan illerinde. Facebook'un asıl amacı bu şekilde ortaya çıkmış: tanıdıklara ulaşabilmek için bir sanal bir yüz defteri oluşturmak. Buraya kadar her şey normal ve kullanılabilir iken daha sonra gerçek sosyal hayatın sanal bir kopyası olmaya çalışan Facebook bokunu çıkartmış ve tam bir zaman terminatörü olarak hayatımızda yer etmiş. Hemde öyle bir girmiş ki bir kere elini veren kolunu kaptırıyor.

Hala arada bir el alışkanlığı ile adres çubuğuna fa.. yazıp dursam da sonunda Facebook hesabımı başarılı bir şekilde dondurmayı başardım. 4 gündür temizim sayılır :) Sonraki aşama ise hesabı tamamen kapatmak. (Evet tamamen kapatmak mümkün şuradan: ) Peki ne değişti hayatında? diye soracak olursanız şu şeylerden kurtulduğumu söyleyebilirim:
  1. Arada bir beni içine çekip saatlerimi alan, yetmezmiş gibi beni belli periyodlarda tekrar gelmeye zorlayan oyunlar.
  2. Birden bire kendini hiç tanımadığı insanların fotoğraflarına bakarken bulmalar.
  3. Üye olmadığım halde Düşsel avuntular, sikimsonik hüzün treni, KopuqLaR gibi sayfalardan gelip bir şekilde önüme düşen iletiler, fotoğraflar, videolar.
  4. Facebook üzerinden kamuya fayda sağladığını zanneden mallar: Profil fotoğrafı değiştirerek terör lanetlemeler. Hz. Muhammed için sekiz saatte bir milyon olalım adlı etkinlikler.
  5. Gerçekten cevap vermem gereken bir etkinlik ya da paylaşım olduğu zaman salak salak videolara dalıp reaksiyon göstermeyi unutmalar.
  6. Bol küfürlü ya da pornografik imalı bir şeyler paylaştıktan bir hafta sonra; paylaşılan şeyin şeyin yenge anne baba tarafından görüldüğünü fark etmeler.
  7. Tamam toplaşırsanız kesin beni de çağırın dediğim arkadaş toplantılarına ait fotoğrafların karşıma çıkması gibi olaylar.
  8. Sevgili olunma yolunda karşı cinsten gelen ilk talebin Facebook'daki ilişki durumunu değiştirmem olması. İlişkiyi reklam filmi tadında yaşamaya zorlanmak.
  9. Hayatımda neler oluyor anlatmak istediğimde Facebook'un beni kendi içine çekmesi (gel diyor tanıdığın bütün insanlar bende gel...), bütün ilhamın bir Facebook iletisine harcanması.
  10. ...
  11. ...

Sözün özü Facebook, yaraması gereken işten başka her işe yarıyor olduğu için hesabımı kapattım. Kapalı tutmayı da düşünüyorum. Şimdi çıkmam gerektiği için yazıyı burada bırakıyorum ancak siz kendi sebeplerinizi yorum olarak yazabilirseniz sevinirim. 378'e tamamlamak lazm listeyi :)

17 Temmuz 2011 Pazar

Diyete Başlanılan Günün Anatomisi

10:00
Önceki gün kahvaltı için alınmış kırmızı eriklere doğru gidilir. Bir tane büyük ve olgun erik yıkanır. O erik sanki acayip doyuracakmış ve bünyeye neşe katacakmış gibi düşünmeye çalışarak bir güzel yenir. Ancak erik yedikçe ağızda büyümekte giderek ekşimektedir. Çay poğça eski kaşar bekleyen mide burulur, hüzünlenir. Burukluktan ötürü eriğin ancak yarısı yenebilmiştir. mide isyandadır.
10:30
Peksimet ile mideye bir mektup gönderilir. Mektupta "İsyanı bırak, eğer acıkmaya burulmaya devam edersen olacaklardan ben sorumlu değilim." yazmaktadır.
11:00
Mide elçiyi asit havuzunda boğar, bu kaçınılmaz bir savaş ilanı demektir.
12:10
Marul, domates, turp ve ton balığı bölüklerinden oluşan büyük bir salata ordusu mutfak tezgahının üzerindeki tabağın üzerinde mevzilenir.
12:30
Salata kuvvetleri "İnsan" boğazından geçerek mideye giriş yapar, yaklaşık 20 dakikalık yoğun mücadeleden sonra savaş kazanılmış, ancak eldeki bütün kaynaklar tüketilmiştir.
13:30
Tekar açlık başlar, bünye enerjisiz hissetmektedir.
14:30
İnceden bir baş ağrısı başlar
15:30
Sırf spor olsun diye (vallahi bak) yürüyüşe çıkılır, böylelikle açlık unutulacak hemde kalori yakılacaktır
16:30
yenilgi...

13 Temmuz 2011 Çarşamba

Barselona'dayım (Madrit amcam diyesim geliyor)

Vizeler finaller bütünlemeler pasaport alışveriş derken temmuzun başına kadar nefessiz bir 2,5 ay geçirdim. Resmen stresten ve yorgunluktan başım döner olmuştu son zamanlarda. O kadar uğraşmamın sonucunu aldım neyse ki. Bu satırları Rambla de la Muntanya daki evimden yazıyorum. Mahallemin adı yeterince karizmatik gelmediyse daha etkileyici ispanyolca isimler de sıralayabilirim. (akıllı olun.) Havalı olmasının yanında benim için sokak isimlerini aklımda tutmak çok zor. O yüzden gideceğim geleceğim mahalleleri ve o mahallelere gitme yollarını küçük bir not defterinde tutuyorum. Barselona nispeten bir turizm şehri, o yüzden ingilizce bilen birilerini bulmam oldukça kolay oluyor. Ancak aslında aynı dili konuşmanın o kadar da mühim bir şey olmadığını fark ettim. Zira sokağımdaki çin lokantasına gidip gayet maymunsal hareketlerle anlaşıp yeme içme olaylarına girebiliyorum. Vücut dili önemli, bunun yanında gülümseme de çok önemli. Zira kelimelere iletişim kuramadığınız insanlar ilk olarak yüzünüze bakıyor ve dost musunuz düşman mısınız anlamaya çalışıyor. Benim gibi poker suratlı, mimikleri zayıf biriyseniz daha çok dikkat etmeniz gerekli. Neyse, şimdi banyo yapmam gerekli ama sık sık birşeyler yazmaya çalışacağım.

Artık facebook, twitter, friendfeed, google plus dan uzak durmak istiyorum. Blog güzel, sevgili günlük tadında.

3 Mart 2011 Perşembe

Deja Vu!

Şu an Ankara'nın bakanlıklar mahallesinde bir öğretmen evinde kalmaktayım. İstanbul'dan buraya İkinci El Film Festivali'ne katılmak için geldim. Aslında festival pek umduğum gibi geçiyor olmasa da zaten amacım pek de kültürlenmek olmadığı için keyfim yerinde sayılır.

Kaldığım yer güzel gibi. En azından öğrenci yurtlarından hallice. Banyo tuvalet gibi alanlar yine ortak kullanılıyor olsa da en azından odalarda tv ve internet var. İki tane benden genç olduğıunu tahmin ettiğim elemanla odamı paylaşıyorum. Daha bu sabah otelden buraya geçiş yaptığım için pek fazla tanıma fırsatı bulamadım. Ereğli'lilermiş bu çocuklar, Almanya'ya göç etmek için evlenmişler, ancak dil problemini çözmeleri gerekiyormuş. Bu yüzden Ankara'ya gelip dil kursuna başlamışlar.

Beyaz tenli ince yapılı göğüs ve göbeği dengesiz siyah seyrek tüy öbeklerine sahip. Metabolizma olarak oldukça enerjik olmalarına rağmen tembelce hareket eden. İddaa kuponu doldururken Ferdi Tayfur - Orhan Gencebay dinleyen. Kurtlar Vadisi izleyip oradaki o beyaz sakallı adamın yaptığı haraketlere gülen tipler.

Eskişehir'de bir sene boyunca kaldığım yurtta bunlardan bolca tanımıştım. O sıralardaki dünya görüşümden ötürü kendilerini oldukça bayağı bulup. Ne işim var lan benim bu adamların arasında tribine girsem de bu gün bu insan tipine gıpta ederek bakıyorum. Zira bu adamlar bir standart Türk genci olarak zaten her şeye benden bir adım önde başlıyorlar. Yaşadığımız dünya onların sorunları, çözümleri bakış açıları ve eğlenme biçimleri ile uyumlu bir şekilde biçimlendirildiği için muhteşem güzel bir hayat yaşamaktalar ve benden öndeler.

Tabi böyle konuşunca sanki ben elimde pipom sabaha kadar dünya nasıl daha iyi olur diye düşünen, makale ve kitaplar arasında kaybolan çantasını sırtına vurup dünya turuna çıkan biriymişim gibi oldu. Alakası yok. Bu gün olduğum yere nispeten dolambaçlı yollardan geldiğim ve sırf kıçımı kurtarmak için olsa bile olsa bazı şeylere biraz kafa yorduğum için farklı kalıyorum. Bu farklılık durumunu öncelerde bir avantaj olarak görsem de sonralarda bende bir dışarda kalmışlık hissi yaratmaya başladı. Tanıdığım benimsediğim yakın dostlarım hariç çoğu zaman insanların arasında kendimi misafir gibi hissetmeme.

İlginç olan 5 yıl önceki yurt deneğimim ile çok benzer bir şey yaşamam. Biraz sıyırmaya meğilli bir kafam olsa “tanrı bana ikinci bir şans verdi zamanda yolculuk yaptım” diyeceğim. 5 yıl önce yurtta kalırken giydiğim siyah botlarım tekrar ayağımda ve yine 5 yıl önce olduğu gibi çoraplarımı lavaboda yıkamak için buraya biraz erken gelmem gerekiyor. Adamlar da aynı. Sanki Ferdi Tayfur'u pilli radyoda dinleyen, adamı winamp teknolojisi ile 2011 e ışınlamışlar gibi. Yine bilmedğim bir şehirdeyim ve kaybolup tekrar yolumu bulmak hoşuma gidiyor. Tek fark var şimdi biraz daha deneğimli ve yaşlı olmam.

Belki gerçekten de zaman hiç bir zaman ölmüyordur ve çember her zaman yuvarlak değildir.